Ding 19 Sociale netwerken

Sommige van dit soort sites was ik al eens tegengekomen als ik op zoek was naar mensen via Google. Het zijn nogal warrige pagina's met heel weinig informatie. Ik heb ze nu wat beter bekeken, ook de bibliotheeksites. Een naam, foto en woonplaats. Verder plaatjes van de "vrienden" (wat stelt dit voor als er niet meer dan een berichtje geplaatst wordt?) en wat berichtjes. Echte discussie valt niet te ontdekken, het zijn meer kattebelletjes ("Ben je nog ziek?" "leuk verhaaltje op jullie website!").
Voor particulieren kan dit aardig zijn, hoewel ik eigenlijk het verschil met een eigen website niet zie. Ook daarop kun je dingen zetten die je leuk vindt (foto's, filmpjes) en waar anderen weer gebruik van kunnen maken. Via een gastenboek of weblog kun je met je bezoekers ("vrienden") communiceren.
Maar opnieuw weer de existentiële vraag: wat moeten bibliotheken hiermee?
Een Amerikaanse (of was het Engelse?) bibliothecaris hield bij de achtergrondinformatie een heel betoog, maar moest aan het eind toegeven dat hij geen echte praktische toepassingen zag, behalve de door iedereen tav. alle 2.0-toepassingen geuite dooddoener dat "we er iets mee moeten doen". Want, zegt hij zelf, privégebruikers zullen niet bereid zijn hun informatie te delen met organisaties als bibliotheken en hen tot vrienden te maken. "Vrienden" zijn altijd privépersonen. Daarom blijft voor bibliotheken alleen de toepassing over van een eigen sociaal bibliotheeknetwerk waar bibliotheekpersoneel met elkaar kan communiceren. En die sites bestaan dus al. Dat is echter een interne aangelegenheid en geen dienstverlening aan het publiek. Het bibliotheekpersoneel houdt zichzelf zo bezig.