ORblog

De Google code

2010-04-16T01:26:00.000-07:00

1. Een sigarenfabriek in Tilburg.
Gezocht op "arbeidsonrust in Brabant". Kwam toen snel tevoorschijn.

2. 2 kinderen.
Gezocht op "femke halsema heeft * kinderen".
Simpel.

3. Gevonden via "spuiten oldtimer" een website Vraag het de lakchemicus. Dit is een blog met vraag en antwoord over dit soort zaken. Niet echt een handleiding, maar je haalt er wel veel uit. Deze vraag was lastig te vinden.

4. Familie van Bush was destijds betrokken bij grafschending van Geronimo.
Gevonden via de string: grafschennis "president amerika" familie.

5. Deze vraag heb ik niet kunnen vinden ondanks de oneindige combinatie van termen die ik geprobeerd heb en alle Google code-trucs.

Ding 23 Evaluatie

2008-12-23T05:13:00.000-08:00

We zijn aan het einde gekomen van het project en ruim op tijd. Dit had ik in het begin niet verwacht, maar gelukkig was het de laatste tijd minder druk op het werk zodat er meer tijd was voor deze scholing.
Op zich is het goed dat de bibliotheek iedereen op deze wijze met de nieuwe mogelijkheden van internet heeft laten kennismaken. Het ene uur per ding leek in het begin wat krap, maar als je het efficiënt aanpakte en niet alle achtergrondinformatie ging lezen was het voldoende.
Systematisch hebben we nu met een hoop innovaties kennis kunnen maken, iets wat in de gewone bibliotheekpraktijk niet of nauwelijks gebeurd zou zijn, of in ieder geval in een veel langzamer tempo.
Leuke dingen vond ik Delicious en LibraryThing. En het bijhouden van een blog heeft wel iets verslavends. Zonder enige censuur of voorafgaande correcties je mening op internet zetten is heel leuk. Als ik een flink publiek had zou ik het ook privé overwegen, maar nog geen 300 bezoekers van mijn website in 2 maanden tijd is niet echt iets om over naar huis te schrijven.
Over veel 2.0-dingen was ik minder enthousiast maar dat maakt de cursus geen verspilling van tijd en moeite. Als je naar een land reist dat je achteraf tegenvalt is dat ook geen zinloze ervaring geweest. Je kunt nu met ervaring oordelen en weet wat het te bieden heeft, ook al zul je er geen tweede keer naar toe gaan. Zo kijk ik ook terug op deze cursus: als een vakantie (in werktijd) naar een land dat je niet bijster interessant vond, maar dat toch nog wel een paar leuke plekken had.

Ding 22: Bibliotheek 2.0? Die Hard 4.0!

2008-12-16T04:31:00.000-08:00

We naderen het einde van deze reis door de Wondere Wereld van
Web 2.0, tijd om de balans op te maken.
Wat er over Bibliotheek 2.0 gezegd wordt klinkt niet erg overtuigend. Inspelen op behoeftes van gebruikers (klantgericht) en de klant invloed geven op de dienstverlening zijn geen nieuwe concepten. De enige toevoeging is het middel (digitaal). De toepassingen van Web 2.0 heb ik, onderdeel voor onderdeel, betiteld als aardig voor particulieren, maar in de meeste gevallen niet geschikt voor bibliotheken.
De website Bibliotheek 2.0 toont de inhoudsloosheid van het hele concept al goed aan: een naam, een foto, foto's van "vriendjes" en verder wat korte, losse flodders. Geen uitgebreide stukken, geen echte inhoudelijke discussie. Wim Keizer van ProBiblio schreef hierover: vroeger had je kwaliteit (goede tijdschriftartikelen en rapporten) en zelf ook tijd om te lezen. Tegenwoordig heb je geen tijd meer en heeft de informatie geen kwaliteit meer. Iedereen rammelt op websites en blogs maar wat uit de pc ipv. eens goed te gaan zitten voor een inhoudelijk stuk. Ik heb in het verre verleden nogal eens met hem van mening verschild, maar dit oordeel kan ik volledig onderschrijven. Kennisname van al deze desinformatie is pure tijdverspilling.

Aan het privacy-aspect wordt meestal volledig voorbijgegaan. Maar als je al je foto's, filmpjes, muziek, persoonlijke gegevens en zelfs Word-documenten op internet zet kan dat hele negatieve gevolgen hebben. Onlangs deed zich het geval voor van de vrouw die in Enschede een kind te vondeling had gelegd. Ze bleek op Hyves te staan en kreeg het halve land over zich heen. Ook kunnen bedrijven op grond van al deze persoonlijke informatie consumentenprofielen gaan maken. Websites beweren de gegevens niet door te spelen, maar wie controleert dat? Veel mensen maken hun gegevens ook ter inzage voor iedereen zodat er geen enkele rem meer is op het misbruik ervan.

Een aspect waar ook nooit over gepraat wordt is de toenemende afhankelijkheid van technologie die we creëren door steeds meer van onze dienstverlening digitaal te maken. Als alles goed blijft werken kan dat, maar zo gauw er problemen zijn valt alles weg. In de oude situatie van handsystemen kon rustig de stroom uitvallen: de bibliotheek functioneerde (desnoods met kaarsen of olielampjes) gewoon door. Toen uitlening en catalogus geautomatiseerd waren, maar de kantoren nog niet kon personeel doorgaan met zijn werk bij een systeem- of stroomstoring. Maar nu alles om ICT draait valt een hele organisatie stil als het systeem niet meer werkt.
In de actiefilm Die Hard 4.0 krijg je te zien wat er gebeurt als terroristen de complete electronische infrastructuur van een land overnemen. Defensiesystemen, TV-kanalen, vervoer: niets werkt meer. En in werkelijkheid zal er geen Bruce Willis zijn die schietend en knokkend even de orde zal herstellen.

Het bibliotheekwerk verkeert in een doodsstrijd (Die Hard), soms komt het kopje even boven water en begint iedereen te roepen dat het goed gaat, maar dan gaat het kopje weer onder en hoor je niets meer en wordt er even weggekeken. De internetontwikkelingen van de afgelopen tien jaar hebben voor bibliotheken meer bedreigingen opgeleverd dan kansen. Dat erkennen is denk ik belangrijker dan achter elk nieuw technisch snufje aanlopen.

Ding 21 Aquabrowser en My Discoveries

2008-12-10T06:12:00.000-08:00

Dit was voor ons natuurlijk al bekend terrein omdat we al een poos met de Aquabrowser werken, waarop ook My Discoveries zit. Die Aquabrowser is duidelijk een verbetering tov. de vorige catalogus door zijn kleurige opmaak, de woordenwolk en de mogelijkheden om te verfijnen.Ook de zoekopties zijn flink uitgebreid doordat nu ook in de tekst van de beschrijving en de recensie gezocht wordt.
My Discoveries is een aardige toevoeging voor gebruikers. Of er veel van gebruik wordt gemaakt is de vraag, want openbare lijstjes zouden ook in zoekresultaten moeten terugkomen en die heb ik nog niet gezien.
Taggen is dubieuzer omdat naast de officiële bibliotheektrefwoorden nu ook de in het wilde weg zonder enige thesaurus toegevoegde trefwoorden van gebruikers opgenomen worden. Het gevolg kan veel "ruis" zijn bij zoekacties. Een Amerikaanse bibliothecaris betwijfelde in de achtergrondliteratuur het nut van taggen omdat het vaak zo specifiek en persoonlijk is dat het pas van belang wordt als je bibliotheek de omvang van New York heeft. In een kleiner werkgebied wordt het meer een niche-gebeuren. Een mening die ik wel kan onderschrijven.
Wat we nog missen bij onze Aquabrowser is de mogelijkheid voor gebruikers om recensies toe te voegen aan media. En een sterrensysteem zoals bij bol.com zou leuk zijn.

Ding 20 LastFM

2008-12-04T00:58:00.000-08:00

Dat was niet helemaal goed doordacht: ons naar een muzieksite laten luisteren terwijl er geen boxjes op onze pc's zitten! Toen bedacht ik ineens dat ik in een la nog wat koptelefoons had liggen (overgebleven van een ander mislukt project) en toen kon ik Amy MacDonald niet alleen zien, maar ook nog horen. Alleen komen de tracks haperend op gang en kappen ze allemaal na ongeveer een halve minuut af. Wat dat betreft is het meer om je lekker te maken dan om echt naar te luisteren. De suggesties voor vergelijkbare muziek zijn leuk en zo kom je ook nog eens op andere ideeën.

LastFM lijkt me echt iets voor jongeren die op hun kamer via de pc naar muziek luisteren. Maar bij volwassenen staat de pc op de studeerkamer of op zolder en dat is niet echt de plek om relaxt naar muziek te luisteren, zeker niet als in de woonkamer een goede muziekinstallatie met torenhoge boxen staat. Want die koptelefoons en oorproppen leveren natuurlijk geen geluidskwaliteit op (wel gehoorbeschadiging).

Een nadeel is ook het gebrek aan uniciteit met deze manier van muziekconsumptie. Het is wat Nico Dijkshoorn in dat achtergrondartikel zegt: je wilt op muziekgebied juist uitzonderlijk zijn en niet zoals iedereen. Vroeger kon je indruk maken met een grote, zorgvuldig geselecteerde LP-collectie. Met de kleine cd-doosjes werd die indruk al wat minder, maar nog altijd kon je pronken met jouw collectie en jouw smaak. Nu heeft iedereen toegang tot alle muziek en is daarmee gelijkgeschakeld. Tegelijkertijd hebben ze niets concreets in huis, geen toonbare verzameling.
Mensen zijn verzamelaars en willen dingen "hebben" en tegelijk, en daardoor, indruk maken op anderen. Als het hele muziekgebeuren via internet zou gaan lopen valt muziek af als terrein om je te profileren. Dat is een algemener bezwaar tegen internet: de tendens tot gelijkschakeling, wereldwijd. Iedereen gebruikt dezelfde zoekmachine (Google), dezelfde encyclopedie (Wikipedia), dezelfde foto-, video- en muzieksites. Door dit uniforme gebruik van dezelfde bronnen worden mensen wereldwijd steeds minder divers.

Na deze filosofietjes weer iets praktischer: wat moeten bibliotheken met LastFM?
Je zou het aan de Aquabrowser kunnen koppelen zodat mensen, op zoek via de catalogus, tracks kunnen afspelen van de cd's die ze gevonden hebben. Maar je wilt toch dat de uitleningen omhoog gaan en dat betekent dat cd's geleend moeten worden en niet beluisterd via de website. Web 2.0 gaat zo tegen je beleidsdoelstellingen in. (Hoewel: als slechts de eerste halve minuut van de tracks te beluisteren valt fungeert het weer als lekkermakertje die de uitleningen kan opschroeven. Maar ik weet niet of dit standaard is bij LastFM of dat ik gewoon pech had).

Ding 19 Sociale netwerken

2008-12-02T02:34:00.000-08:00

Sommige van dit soort sites was ik al eens tegengekomen als ik op zoek was naar mensen via Google. Het zijn nogal warrige pagina's met heel weinig informatie. Ik heb ze nu wat beter bekeken, ook de bibliotheeksites. Een naam, foto en woonplaats. Verder plaatjes van de "vrienden" (wat stelt dit voor als er niet meer dan een berichtje geplaatst wordt?) en wat berichtjes. Echte discussie valt niet te ontdekken, het zijn meer kattebelletjes ("Ben je nog ziek?" "leuk verhaaltje op jullie website!").
Voor particulieren kan dit aardig zijn, hoewel ik eigenlijk het verschil met een eigen website niet zie. Ook daarop kun je dingen zetten die je leuk vindt (foto's, filmpjes) en waar anderen weer gebruik van kunnen maken. Via een gastenboek of weblog kun je met je bezoekers ("vrienden") communiceren.
Maar opnieuw weer de existentiële vraag: wat moeten bibliotheken hiermee?
Een Amerikaanse (of was het Engelse?) bibliothecaris hield bij de achtergrondinformatie een heel betoog, maar moest aan het eind toegeven dat hij geen echte praktische toepassingen zag, behalve de door iedereen tav. alle 2.0-toepassingen geuite dooddoener dat "we er iets mee moeten doen". Want, zegt hij zelf, privégebruikers zullen niet bereid zijn hun informatie te delen met organisaties als bibliotheken en hen tot vrienden te maken. "Vrienden" zijn altijd privépersonen. Daarom blijft voor bibliotheken alleen de toepassing over van een eigen sociaal bibliotheeknetwerk waar bibliotheekpersoneel met elkaar kan communiceren. En die sites bestaan dus al. Dat is echter een interne aangelegenheid en geen dienstverlening aan het publiek. Het bibliotheekpersoneel houdt zichzelf zo bezig.

Ding 18 LibraryThing

2008-11-25T06:24:00.000-08:00

Als goed bibliothecaris heb ik al tijdens mijn opleiding een aantal metalen catalogusbakken gekocht en een grote voorraad systeemkaartjes. Hiermee bouwde ik een trefwoordensysteem op die mijn verzameling krantenknipsels ontsloot. Een vrij zinloze bezigheid omdat de artikelen (die ik bewaarde in themamappen) na een paar jaar alweer verouderd waren en weggegooid konden worden. Daarna gebruikte ik de achterkant van de kaartjes voor een nieuw trefwoordensysteem met informatie die ik ooit nog eens voor mijn reisboeken kon gebruiken. En zo is dit systeem nog altijd in gebruik.
Maar ik heb nooit overwogen om mijn boekencollectie op kaart te zetten. Waarom niet?
Omdat het voor een kleine collectie (tot een paar duizend boeken) niet nodig is. Zet de boeken globaal op onderwerp en de romans alfabetisch op schrijver en je kunt alles heel snel vinden. De collectie is ook zo overzichtelijk dat je gewoon uit je hoofd weet of je een bepaald boek hebt of niet. Daarvoor hoef je geen catalogus te gebruiken.
LibraryThing is heel aardig en werkt leuk, maar echt nodig wordt het pas als je laten we zeggen 10.000 boeken hebt. Dan is het handig dat je op auteur, titel en onderwerp kunt zoeken.
Hier is de link naar mijn minuscule "bibliotheek":

http://www.librarything.nl/catalog/ORman

Opvallend is dat de meeste titels door mij als eerste aangemeld zijn. Leuk zijn natuurlijk (voor zover aanwezig) de recensies van anderen en de mogelijheid dat je je eigen recensie kunt toevoegen. Ook grappig dat het systeem aangeeft welke andere "bibliothecarissen" de meest vergelijkbare collectie hebben. Die kun je dan bekijken en zelfs een berichtje naar ze sturen.

Maar weer de vraag: wat moeten bibliotheken hiermee? Als ze nog ouderwetse DOS-catalogi zouden hebben zou dit een grote verrijking zijn, maar vergeleken met de Aquabrowser voegt het niet veel meer toe. Ook daarin staan de covers van boeken, de NBD-recensies en je kunt taggen. Ik geloof dat er ook plannen zijn om persoonlijke beoordelingen van lezers toe te voegen. Je kunt dit ook positief opvatten: bibliotheken zijn al zover dat web 2.0 niet meer zoveel toevoegt!

En hier dan de widget (voor zover het lukt)

Ding 17 Website 2.0 bekijken

2008-11-21T01:24:00.000-08:00

Ik had film uitgekozen als onderwerp, maar de directories met websites maken hier geen melding van. Vreemd, want dat lijkt me nou juist een leuke 2.0-toepassing: je favoriete speelfilms op het net zetten met beoordelingen en aanbevelingen en dan weer reacties van anderen daarop. Maar dat is er dus niet.
Toen maar reizen uitgekozen. Niet denderend veel keus en ook geen denderende sites.
Deze is wel aardig:

http://www.epictrip.com/

Maar het verschil met een gewone reissite is niet erg duidelijk. Het enige wat gebruikers eraan toevoegen zijn foto's en profielen van zichzelf. Ik zou van 2.0 een soort digitale Lonely Planet verwachten met per land en stad tips van reizigers (dingen om te bezoeken, hotels, restaurants) en reisverhalen/ervaringen.

Een andere aardige site is world66. Maar ook hier is het weer grotendeels een conventionele website met wat 2.0 franje. De link brengt je naar een leuk onderdeel: je kunt aangeven welke landen je al bezocht hebt en het programma genereert dan een wereldkaart met die landen in rood. Kun je zien hoe (on)bereisd je bent:

http://www.world66.com/myworld66/visitedCountries

Dit plaatje is door mijn websitebouwer gebruikt voor mijn homepage!

Ding 15 en 16: Podcasts en YouTube

2008-11-18T02:32:00.000-08:00

Het begon er op te lijken dat mijn coach moedeloos begon te worden over dit blog. "Goed onderbouwde kritiek, maar is er echt niets positiefs te melden over 2.0?" was haar reactie.
Gelukkig viel die moedeloosheid wel mee, dus ik hoef me niet in te houden.

Podcasts en YouTube. Van het laatste had ik weleens wat gezien. In beide gevallen (ik val in herhaling) weer toepassingen die leuk kunnen zijn voor particulieren. Je abonneren op radiouitzendingen en ze later beluisteren als het jou uitkomt is handiger dan het ouderwetse (laten) opnemen van uitzendingen met cassettebandjes. En video's kunnen leuk zijn om te bekijken en nuttig bij bepaalde actuele zaken.
Maar wat moet de bibliotheek ermee? De voorbeelden van bibliotheken die al podcasts aanbieden vond ik niet erg indrukwekkend. Ja, je kunt een lezing die in de bibliotheek gehouden wordt opnemen en als podcast aanbieden voor degenen die niet konden. Maar voor het overige lijkt het me niet zinvol dat de bibliotheek de zoveelste aanbieder van podcasts wordt. Dat gebeurt al door anderen.
De websitebeheerder kan filmpjes gebruiken voor de eigen website, maar er zelf filmpjes opzetten? Wie zou dat interessant vinden? Opening van Nederland Leest of iets dergelijks?
Als voorbeeld hier de embedcode van een video van de Amerikaanse cabaretière Tina Fey die zo perfect Sarah Palin kon imiteren. Ze kon vaak zelfs letterlijk haar tekst overnemen, zo dom praatte Palin. Gelukkig is ze geen vice-president geworden!

Ding 13 en 14 Online kantoortoepassingen en IM

2008-11-11T07:40:00.000-08:00

Ik heb de introducties van deze onderdelen gelezen en wat achtergrondinformatie bekeken.

Van online kantoortoepassingen zie ik de voordelen niet zo. Je hebt inderdaad allemaal dezelfde versie van de software, maar erg veel problemen leveren oude versies niet op. Je kunt nog steeds WP-bestandjes verzenden omdat ze door Word automatisch geconverteerd worden.
Je kunt op diverse computers werken wordt dan gezegd. Maar dat kunnen we nu ook al: je kunt op elke pc van het netwerk inloggen en zo bij je bestanden komen. Zelfs remote werken is al mogelijk. Dan het "voordeel" van gezamenlijk aan een tekst werken. Dat lijkt me eerder een nachtmerrie: iedereen die in het wilde weg dingen gaat wijzigen. Een tekst kan maar door 1 persoon geschreven worden, daarna kunnen anderen correcties voorstellen waarover dan gezamenlijk beslist moet worden. Zo gaat het bij het notuleren van vergaderingen en dat lijkt me de juiste procedure. Niet dat iedereen zijn persoonlijke kijk inbrengt in zo'n stuk. En je moet niet denken aan de correctiestrijd die tussen twee personen zal ontbranden die het niet met elkaar eens zijn!

Chatten, daar heb ik nooit veel in gezien. Je kunt elkaar persoonlijk spreken of anders opbellen of emailen. Chatten is eigenlijk vooral voor jongeren die uren op afstand met elkaar willen communiceren zonder een torenhoge telefoonrekening te krijgen. Maar als toepassing voor bedrijven? In deze bibliotheek kunnen we elkaar opzoeken, bellen of emailen. Een interne chattoepassing lijkt me nutteloos. En als medium om met het publiek te communiceren en diensten te verlenen? We hebben al een hele poos het Aladinchatten. Dat brengt soms grove reacties van klanten met zich mee en personeel dat van slag raakt. Voor inlichtingenvragen is chatten eigenlijk niet geschikt omdat het teveel tijd vraagt en de klant direct antwoord wil. De makkelijke vragen kunnen ze immers zelf wel vinden met Google. Via Aladin komt het moeilijke binnen. Daarom is het gewone Aladin hiervoor veel beter geschikt, want dat is een soort email waarbij je niet online met de klant te maken hebt en rustig aan een vraag kunt werken.

Tenslotte: ik hoorde van collega's dat naar dit blog verwezen werd vanaf de 23dingen site als voorbeeld van een kritische blogger. Ik dacht dat geen hond deze stukjes las, maar nu moet ik nog op mijn woorden letten ook! Verwachtingen zijn gewekt en daaraan moet ik dus ook gaan voldoen, ineens onkritisch worden kan nu niet meer!

Ding 11 en 12 Wiki

2008-10-28T02:30:00.000-07:00

Met Wikipedia werkte ik al regelmatig (o.a. voor Aladin) en met onze eigen wiki's was ik ook bekend. Zo'n bestand waaraan iedereen kan werken vind ik geen al te best concept. Aan een site als Wikipedia werken deskundigen mee, maar ook leken. En leken kunnen de teksten van deskundigen wijzigen. Nu kun je wel zien wie wat gewijzigd heeft, maar daarmee is de deskundigheid van die persoon nog niet vastgesteld. Wikipedia levert dus nogal wat twijfelachtige teksten op. Een tekst waaraan veel mensen geschreven hebben wordt ook warrig en een mengelmoes van verschillende stijlen. En kent veel herhaling.
Daarom gebruikte ik bij Aladin aanvankelijk liever de Encarta WP, maar die is nu niet meer vrij toegankelijk. Een encyclopedie geschreven door deskundigen met een redactie die de bijdragen controleert wekt bij mij meer vertrouwen dan een wikipedia.
Uit onderzoek zou gebleken zijn dat Wikipedia maar iets meer fouten bevat dan de beroemde Britannica maar hoe is dit onderzoek uitgevoerd en wat worden "fouten" genoemd? Wordt een kardinale fout net zo zwaar meegeteld als een verkeerd detail? Afgaand op mijn ervaring is de Britannica stukken beter en diepgaander dan de Wikipedia.

De voorbeelden van bibliotheken met een wiki vond ik niet erg overtuigend. Recensies van boeken en instructies voor het personeel? Die kunnen ook gewoon op de website of intranet gezet worden. Het lijkt me ook niet wenselijk dat elk personeelslid instructies kan aanvullen, dat hoort toch in gezamenlijk overleg te gebeuren en vastgesteld door het management, anders kun je leuke instructies verzinnen (elk uur een rookpauze van 15 minuten bijv).

De site waarin je praktisch aan de slag moest was ook niet denderend, misschien omdat mensen nog niet op elkaar reageren. Het was moeilijk om je blog toe te voegen. Geen enkele uitleg hoe je dat moest doen. Na veel proberen toch eindelijk gelukt.

Ding 10 Delicious

2008-10-24T02:18:00.000-07:00

Ik wist hier al wat van omdat we Delicious gebruiken als favorietenpagina voor het inlichtingenwerk. Uitleg was heel redelijk al verwezen de links naar gigantische hoeveelheden informatie. Een handleiding bekeken, gebruik ervan lijkt niet al te moeilijk. Ga het toch maar thuis doen want met Firefox schijnt het handiger te zijn dan met Explorer.
Delicious voor privégebruik kan handig zijn. Favorieten zijn alleen hanteerbaar als je er niet teveel maakt. Met Delicious is veel meer mogelijk.
Maar voor de bibliotheek? Onze inlichtingendelicious gebruik ik niet of nauwelijks. Het probleem van een openbare bibliotheek is dat het aantal onderwerpen waarover vragen gesteld kunnen worden eindeloos is en je dus ook een eindeloos grote selectie van favorieten moet maken. En dat is weer niet werkbaar, niet om te maken en niet om te zoeken. Ter plekke zoeken via Google is dan veel handiger. Een speciale bibliotheek met een aparte collectie (bijv. energie of kunst) zou hier wel gebruik van kunnen maken. Hun favorieten zitten op 1 terrein en zijn dus veel hanteerbaarder.
Verder lijken me de toepassingsmogelijkheden binnen het bibliotheekwerk beperkt. Onze inlichtingendelicious openbaar maken zodat ook het publiek er gebruik van kan maken? Mensen hebben zulke verschillende en gedetailleerde interesses dat ze daar weinig aan hebben.
Als bibliotheek websites gaan taggen? Dat heeft, naast het taggen van al die privépersonen, niet veel zin.
Een collega gaf me wel een goede suggestie voor mijn privégebruik: mijn nieuwe website uitgebreid taggen zodat anderen die via delicious ook kunnen vinden!

Ding 9 Tussentijdse evaluatie

2008-10-10T01:14:00.000-07:00

In mijn weblog heb ik me tot nu toe behoorlijk sceptisch opgesteld tov. alle "dingen". Dat valt ook te verwachten van een OR-lid. Niet overal direct achteraan hollen, maar eerst eens kritisch kijken en oordelen.
In mijn opvatting is Bibliotheek 2.0 een hype die over een poosje weer overgewaaid zal zijn. Bibliotheken zitten in een identiteits- en bestaanscrisis. De omvang van het werk neemt steeds meer af en de legitimiteit van het instituut komt ter discussie te staan. Daarom wordt elke strohalm aangegrepen om uit die crisis te komen. Sinds een jaar of twintig hebben bibliotheken alle hoop gevestigd op automatisering en de digitale revolutie. In de negentiger jaren was de verwachting dat bibliotheken zouden uitgroeien tot hét informatiecentrum van de gemeente waar iedereen met vragen naartoe zou komen. Maar internet en Google hebben juist de hele inlichtingenkant van het bibliotheekwerk uitgehold omdat mensen de vragen nu thuis beantwoorden. Inlichtingenwerk kelderde veel sterker dan het uitleenwerk en internet bleek voor bibliotheken veel meer bedreigingen in te houden dan kansen. Daar ging het toekomstperspectief van bibliotheken!
Nu wordt dan weer Web 2.0 aangegrepen als de oplossing, hoewel de verwachtingen veel minder hoog zijn dan destijds, men heeft kennelijk geleerd van de (slechte) ervaringen.

De toepassingen die we tot nu toe hebben behandeld zie ik vooral als privé-applicaties en nauwelijks geschikt voor bedrijven en instellingen. Er zijn tientallen miljoenen weblogs maar de meeste worden alleen gelezen door degene die ze schrijft. Alleen beroemde bloggers hebben een publiek. Het lijkt me daarom niet zinvol als bibliotheek om een weblog bij te houden. Je leest immers ook niet de weblogs van je energiebedrijf of krant! De meeste mensen hebben een chronisch gebrek aan tijd en gaan die echt niet verdoen door het gekeuvel van bibliotheekpersoneel te lezen.
RSS leidt tot een overdosis aan signaleringen en is echt niet efficiënter dan zelf periodiek inloggen op een voor jou belangrijke site. Zelfs voor privégebruik lijkt me het nut twijfelachtig. Wat kunnen bibliotheken met RSS? Een email-abonnement op de nieuwe aanwinsten bestaat al, dus RSS is op dat terrein geen verbetering. Signaleringen voor onze nieuwe activiteiten? Af en toe op de website kijken is net zo handig. Als mensen zich abonneren op een groot aantal RSS'en van vele organisaties krijgen ze een "information overload". Bibliotheken denken dat ze de enigen zijn die hiermee beginnen en dat ze het centrum van de wereld vormen, maar dat zijn ze niet en duizenden organisaties dingen naar de gunst van de burger en consument.
Foto's op je website "flickeren"? Ook weer leuk voor privé-gebruik en verder kan de beheerder van de website van de bieb er zijn voordeel mee doen, maar voor de rest is het niet relevant.

Tot nu toe zie ik dus weinig mogelijkheden voor biblotheken en er zullen hele andere "dingen" uit de kast gehaald moeten worden om mijn mening over Bibliotheek 2.0 te herzien. Dat zullen we aan het einde van de rit zien.

Ding 8 Online plaatjes

2008-10-03T01:54:00.000-07:00

De Generator Blog vond ik een onbruikbare website. Allerlei nieuwtjes en rariteiten (de namen van de kinderen van Sarah Palin) maar geen bruikbare opties. Als je iets aanklikte zoals die Chinese films kreeg je alleen een frame op je scherm zonder enige uitleg wat je verder moest doen.

Flickr Toys was beter hoewel ook hier vreemde dingen: zonsopkomst- en ondergangstijden in de VS, wat heeft dit met online plaatjes te maken? Het lijkt erop dat de bouwers van sites zich niet tot hun core business kunnen beperken en er van alles bijslepen.

Met de optie om zelf een filmaffiche te maken ben ik aan de slag gegaan. En hier moet hij dan komen als het goed is:

(Nou dat werd dus links ipv hieronder!)

Ding 7

2008-09-26T01:53:00.000-07:00

Google maps kende ik al, maar de relatie met Flickr zie ik niet helemaal. Er staan wat fotootjes naast de kaart, maar de verkeerde: bij de kaart van Deventer krijg je foto's van Apeldoorn en Zutphen!
Flickr is echt een toepassing voor privégebruik, het nut voor de bibliotheek zie ik niet. Hooguit kan de beheerder van de website er wat aan hebben als hij illustratiemateriaal zoekt. Bibliotheken die eigen foto's aan Flickr toevoegen? Nutteloos en tijdverspilling.

Ding 6 Flickr

2008-09-26T01:06:00.000-07:00

Nog even over het vorige: RSS. Beweerd wordt dat dit efficiënter is dan het "normale" periodiek inloggen op een website, maar daar geloof ik niets van. Stel dat je normaal 1 keer per week op een site inlogt om de nieuwtjes te bekijken. Met RSS krijg je nu elke dag (en misschien wel meerdere keren per dag) signaleringen waarna je moet inloggen. Vaak zal het nieuwtje niet relevant zijn, maar je moet iedere keer weer kijken. Zeker als je een groot aantal RSS'en aan sites toevoegt zal dat leiden tot zo ongeveer fulltime surfen van de ene signalering naar de andere. Het is veel efficiënter om bijv. die ene keer per week in te loggen, de nieuwe berichten te scannen en de relevante tot je te nemen. Je loopt dan iets achter in actualiteit maar voor de meeste mensen maakt dat niets uit.

Dan Flickr. Ik zie eigenlijk niet wat dit toevoegt aan zoeken op plaatjes via bijv. Google. De ontsluiting is in ieder geval minder. Bij mijn trefwoord "Afrika" kreeg ik een kleine selectie op het scherm (etalage?). Pas als je in de beschrijving daarbij op een tag klikt krijg je meer plaatjes.

Nou hier is dan mijn foto, mooi hè (tenminste als de link werkt!)

http://www.flickr.com/photos/darwishh/445267544/

Ding 5

2008-09-16T02:44:00.000-07:00

Het begint nu echt lastig te worden. Uitleg was redelijk maar de uitvoering ... Want hoe kom je nu weer in je eigen RSS-reader? Via Netvibes ingelogd maar het lukte me niet om die reader op het scherm te krijgen. En die heb je toch nodig om een nieuwe RSS toe te voegen.
Van de RSS die ik twee weken geleden heb aangemaakt heb ik nog geen enkele signalering gekregen. Misschien logisch, want dat was de RSS van 23 dingen en ik zie dat het nog steeds niet verder gaat dan ding 5 terwijl 6 en 7 deze week er toch bij hadden moeten staan?

Ding 4 RSS

2008-09-02T02:57:00.000-07:00

1 uur per week? Forget it! Alleen het lezen en het bekijken van links kost al een uur.
Die links bij dit onderdeel waren ook onduidelijk: stills waarbij je je afvraagt wat je moet doen om het te activeren, als het te activeren valt. De link van computers in de klas was duidelijker.
Netvibes aanmaken was niet al te moeilijk, maar dan: de RSS toevoegen.
VOB-icoontje was niet te kopiëren, dan maar het hele adres en dan zou netvibes de rest erbij zoeken, maar helaas: hij kon het niet vinden.
De NOS had het erover dat je eerst een RSS-reader moest installeren. Stond niets over op 23dingen, of is netvibes de reader? Ze hadden leuke kolommetjes met onderwerpen maar kopiëren lukte weer niet. Toen maar onze 23dingen RSS gekopieerd, nou dat lukte dan eindelijk wel. Was ook het toppunt geweest als zelfs dat niet werkte!

De vraag is nu: hoe krijg je de signaleringen? Via de email die je opgegeven hebt? We zullen het zien.
Het volgende stukje voor dit blog schrijven was ook niet zo eenvoudig want simpel inloggen via de URL levert geen schrijfmogelijkheid op. De coach bracht uitkomst.

Dit werk alleen doen is lastig, met z'n tweeën zoals op de introductieochtend werkt veel beter. Als de een het niet meer weet komt de ander dan wel op een idee.
En het gaat veel meer tijd kosten, reken maar op 2 uur per week.

Ding 1

2008-09-01T02:09:00.000-07:00

Bij mij ging het aanmaken van het blog direct goed, maar bij mijn collega ging van alles mis, dus dat was al een "goed" begin.

Mijn ervaringen met web 2.0 zijn nihil, of valt Aladin daar ook onder?